~[Kei-ChaN][YuYa][YoU are my World]~

อ่านของคนอื่นแล้วเกิดอาการอยากรีพอร์ตตะหงิดๆ (แต่ ณ วันนี้คืออัพมานานแล้ว แต่เพิ่งได้ฤกษ์เอาลงนะ ฮ่าๆ) 　แต่ก้อคงไม่อัพยาวเท่ากับที่เขียนไว้ในสมุดหรอกนะ เอาเปนว่าจาพยายามอัพหั้ยได้มากที่สุดละกัน

 

ณ กลางคืนวันพฤหัสที่ 7 สิงหาคม 2551 ตอนที่กะลังไปอาบน้ำและเดินกลับมาที่หน้าจอคอม ก้อเจอข้อความน้องเอ้บอกว่าหั้ยกลับมาได้แล้ว (เหมือนจุดธูปเรียกอารมณ์นั้น) เราเลยถามว่ามีอะไร น้องก้อบอกว่า ยูยะมา ตอนนั้นที่เห็นข้อความอารมณ์อึ้งหรืออะไรไม่รุ รู้แต่ว่าตัวเองเฉยมากกกกก (ฮ่าๆๆ) แล้วก้อถามน้องกลับไปว่า แล้วยังงัย (น่านนนน เฉยสนิทได้อีก) แต่เริ่มคุยกันซักพัก อีนี่จากคนทำท่าไม่สนใจ แต่มือนี่ก็อปลิ้งค์ไดของคุณไดสึเกะไปแปะหั้ยเพื่อนที่สนิทๆ ประมาณ 2-3 คนไปเปนที่เรียบร้อยแล้ว สุดท้ายหลังจากที่พยายามหาข่าวกันหั้ยวุ่น ก้อได้ข้อสรุปว่า น้องน่าจาอยู่กระบี่นั่นแหละ (ก้อคุณไดสึเกะเค้าบอกไว้ขนาดนั้นแล้ว) จากนั้นก้อทิ้งเอ้ไว้ ไปนอนตอนประมาณตี 2 แต่นั่นมันก้อแค่ในนิตินัย ทางพฤตินัยคือ ดิช้านนนนนนนนนนนน นอนไม่หลับเลยยยยย 　ในหัวมันก้อคิดแต่ว่าจะทำยังงัยดี จะหาน้องได้ยังงัย รู้งี้น่าบอกหั้ยเอ้หาข้อมูลโรงแรมหรืออะไรไว้ดีกว่า คิดวนไปเวียนมาจนเช้า ตื่นมาด้วยความสดชื่น (เพราะไม่ได้นอนเลยยยย)

พอออกจากบ้านก้อดูมือถือ เบอร์น้องเมย์ เลยโทรกลับ ปรากฏว่า ติดต่อไม่ได้ แล้วซักพักน้องก้อโทรมาบอกว่าโทรเม้าท์กะเอ้จนแบ็ตหมดไปแล้ว -*- แล้วเราก้อโทรไปหาเอ้ต่อ ปรากฏว่าเอ้ไม่ได้นอนเลยคืนนั้น ฮ่าๆๆๆๆๆ สุดท้ายมานั่งคุยกันต่อในเอ็ม และพยายามหาข่าวหลายทางมากๆ (เกือบซื้อตั๋วเครื่องบินบ้าจี้ตามน้องเมย์ด้วย ถ้าไม่ติดว่ายังไม่รุอะไรเกี่ยวกับน้องซักอย่าง) ในที่สุดเย็นวันนั้น น้องๆโทรมาหาบอกว่าได้ไฟล์ทมาแล้วนะ มาจากกระบี่พรุ่งนี้ เลยนัดแนะกันเรียบร้อยว่าเราจามาเจอกันที่สยามและไปพร้อมกัน

------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

 

เช้าวันเสาร์ที่ 9 สิงหาคม 2551   ตื่นมาประมาณ 10 โมงครึ่ง อารมณ์นอนไม่พออีกตามเคย นั่งดูวอลเล่ย์บอลโอลิมปิกคู่ รัสเซีย-อิตาลี ซักพัก นึกได้ว่าเดินไปดูมือถือดีกว่า ปรากฏว่า 20 กว่ามิสคอล พระเจ้าจอร์จ 55+ ไล่โทรกลับไปหาทุกคน ปรากฏว่า มีแต่เรื่องเทโกชิทั้งนั้นนนนน   ดูจบอาบน้ำแต่งตัวออกมาสยาม ไปหาพวกพี่นุ้ยก่อนเปนอันดับแรก เพราะต้องไปเอาเงินที่พี่เกมส์ ตอนอยู่บนรถไฟฟ้านี่คุยโทรศัพท์แทบจาตลอดเวลา จนประสาทจะกิน เพราะว่ากะลังหาทางเข้าเก็ทหั้ยได้

 

ไปถึงร้านพิซซ่า ฮัทท์ ชั้น 7 มาบุญครอง ทุกคนทักว่า ทำไม?? หน้าตาแกมันเปนอย่างนั้น (มันคงดูแย่มาก ฮ่าๆๆ) 　นั่งคุยกันซักพัก สมควรแก่เวลาทุกคนอวยพรว่าขอหั้ยโชคดี แล้วเราก้อเดินไปถอนเงินกะถอยกล้องเต็มที่

 

บ่าย 2 กว่าๆ น้องเมย์โทรมา พี่ไปกันเหอะ ไอเราก้อ หา....ตอนนี้อ่ะนะ　แต่สุดท้ายก้อไปเจอน้องและออกเดินทางจากสยามตั้งแต่ 3 โมงครึ่ง ไปถึงสนามบินประมาณ 4 โมงกว่าๆ เดินไปเช็คทางออกอะไรต่างๆเรียบร้อย จากนั้นคุณแม่ก้อพาพวกเราไปกินข้าวกันที่เอสแอนด์พี (จะเจอชื่อร้านนี้อีกหลายรอบ อย่าตกใจ 55+) พอกินเสร็จก้อมานั่งรอกันตรงทางออกของผู้โดยสารขาเข้าภายในประเทศ

 

รอจนถึงประมาณ 3 ทุ่มกว่าๆ คนก้อเริ่มมากันเยอะขึ้นเรื่อยๆ แล้วซักพักเราก้อเดินไปดูเวลาที่ไฟล์ทจาลงปรากฏว่า ไฟล์ทมาถึงก่อนกำหนด จากกำหนดเดิมคือ 22.25 แต่เวลาที่จอโชว์มันคือ 22.12 (ตื่นเต้นได้อีกกกกกก)   แล้วตอนนั้นก้อนั่งรออย่างใจจดใจจ่อ ไม่รุจาทำอะไรยังงัยแล้ว แถมตรงนั้นได้ข่าวว่ามีแต่คนรู้จัก ฮ่าๆๆ เลยเดินเม้าท์มันไปทุกวงนั่นแหละ จนสุดท้าย หน้าจอ(อันเดิม) มันขึ้นคำว่า landed 　ใจนี่มันก้อเต้นรัวยิ่งกว่ากลองอีก ภาพที่ไม่คิดว่าจาได้เห็นในชีวิตนี้กำลังจาปรากฏขึ้นแก่สายตา........1 ใน สมาชิกวงนิวส์ อิน ไทย ฮือๆๆๆ

รอแล้วรออีก (ค่อนข้างนาน) น้องก้อไม่เดินออกมา ในใจก้อเริ่มกลัวหรือจาไม่ออก แต่เอ๊ะ เมื่อกี้น้องอีกคนก้อบอกว่ากระเป๋าโหลดมาลงที่นี่นี่นา....เชื่อข่าวๆๆ (ฮา)   ตอนที่กะลังยืนรออยู่ ก้อมีคนมาถามมากมายว่าใครมาหรอ 　เราก้อบอกไปว่า อ่อออ น้กร้องญี่ปุ่นค่ะพี่ (เพราะถึงบอกว่ายูยะไปก้อไม่มีใครรู้จัก) 　จนมีพี่คนนึงเปนผู้ชายเดินมาถามเรา ใครมา? มาจากกระบี่ใช่มั้ย? เราก้อบอกว่าใช่ค่ะ เค้าก้อบอกว่า นี่ๆกะลังออกมาละ เค้ามารับพ่อเค้า พ่อเค้าเดินออกมาแล้วนั่นงัย เราเลยหันไปขอบคุณเสร็จสรรพ ฮ่าๆๆๆๆ

 

แล้วตอนนั้นก้อได้ข่าวจาข้างในว่า เจอน้องแล้ว กะลังเดินออก และเพื่อนของเพื่อนคนนึงที่เปนแอร์กราวน์ในนั้นได้ถ่ายรูปกะน้องแล้วด้วย (กรี๊ดดดด ตื่นเต้นแทน) ซักพักที่ช่องรับกระเป๋าที่ 5 ได้ปรากฏกลุ่มของคนญี่ปุ่นกลุ่มนึง กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ช่ายแล้ววววววว มันคือกลุ่มของเทโกชินั่นเอง  ความดีใจที่เก็บไว้ไม่อยู่ ฮือๆๆๆ น้ำตาเกือบจาไหลออกมาน่ะ กะลังคิดถึงได้ที่ น้องก้อมาปรากฏตัวหั้ยเห็น ตอนที่ยืนมองน้อง ก้อรู้สึกได้ว่า 7 เดือนนี่มันช่างยาวนานจริงๆ  มันตื้นตันใจสุดๆ  ถึงแม้เราจาเปนคนนึงที่ไม่อยากหั้ยนิวส์มาไทย แต่การที่ได้เห็นยูยะในประเทศไทยของเราแบบนี้มันก้อทำหั้ยรู้สึกดีได้เหมือนกันนะ

 

จริงๆตอนยืนรอน้องมันน่าจะดีกว่านี้ ถ้าไม่ได้มีใครคนใดคนนึงทำตัวแปลกแยกออกมา...

แล้วจากนั้นไม่นาน น้องก้อเริ่มเดินออกมา ตอนนั้นเราพาร่างตัวเองเดินไปหาพี่เกมส์แล้ว จนพอน้องหลุดออกมาจากที่กั้นอันนั้น ภาพที่ชินตาก้อปรากฏหั้ยเห็น........... เทโกชิกับรอยยิ้มอันเปนเอกลักษณ์  55+ ถึงแม้ว่าจาเหนื่อยแค่ไหน แต่น้องก้อจะมีรอยยิ้มเสมอ สำหรับคนที่บอกว่าน้องอาจจาไม่ดีอย่างที่คิด ก้อขอหั้ยรู้ไว้เลยว่า สำหรับเรายูยะ “ไม่” เคยทำหั้ยผิดหวังซักครั้งที่ได้เจอกัน ไม่ว่าจากี่ครั้งๆที่เจอกัน เทโกชิก้อยังคงเปนเทโกชิคนเดิมที่เรารู้จักและสัมผัสได้เสมอ

แล้วพวกเราก้อเริ่มเดินตามน้อง เรามีความสุขมากมายเลยล่ะ ณ วินาทีนั้น เพราะยูยะยิ้มตลอดเวลา แถมยังมีเสียงหัวเราะตามมาด้วย เราดีใจนะที่ได้เห็นน้องที่ร่าเริงแบบนี้ (แต่จิงๆแล้วถึงน้องจาหน้าบึ้ง เราก้อคงจะหาเรื่องแก้ตัวหั้ยน้องอยู่ดีนั่นแหละ) แล้วตอนที่เดินน้องก้อจะพูดคำว่า おはよう ตลอด และก้อมีอีกคำ ありがとう เปนสองคำที่เราได้ยินจากปากน้องจริงๆ ตอนนั้นน่ะใครจาบอกว่า น้องพูดคำว่าอะไรนอกเหนือจากนี้เราก้อขอเถียงขาดใจเหมือนกัน จะว่าเราก้อได้เรื่องที่เราเข้าไปใกล้น้อง แต่คนมันเยอะแล้วทุกคนก้อดันกันมาขนาดนั้น ไม่อยากใกล้ก้อต้องใกล้โดยที่คาดไม่ถึงนั่นแหละ

 

แล้วตอนนั้นนั่นเอง ยัยคนนั้นก้อทำตัวผ่าเหล่าผ่ากอได้อีกรอบ ตะโกนบอกรักคันจาได้หน้าตาเฉยใส่เทโกชิ ยูยะ อารมณ์นั้นมันโมโหมาก ไม่รุจาทำยังงัย นอกจากชีจะตอกใส่หน้าเราว่า ชีไม่ได้ชอบนิวส์ ชอบคันจา มารับยูยะเพราะจาฝากของไปหั้ยคันจา แล้วนั้น ชียังกล้าที่จะตะโกนแบบนั้นใส่น้องอีก ยูยะเองก้อคง งง หันไปมองชีแบบงงๆ (อันนี้พี่อีกคนที่ยืนอีกฝั่งเค้าเล่าหั้ยฟัง)

ระยะทางจากทางออกไปจนถึงบันไดเลื่อนขึ้นไปชั้น 3 มันช่างมีความสุขมากมายจริงๆ   จนพอถึงชั้น 3 หน้าเอสแอนด์พี (มั้ง) เรากะพี่เกมส์อยู่ดีๆก้อไปยืนอยู่หน้ารถเข็นกระเป๋าน้อง แล้วแบบมองขึ้นไปแล้วมันแบบว่า  ดาเมะๆๆๆ ยูยะ ทางนี้เข็นกระเป๋าขึ้นไม่ได้ อี 2 คนนี้ก้อตะโกนใหญ่เลย だめ　だめ　だめ　、　あぶない　あぶない　あぶない วิญญาณผีญี่ปุ่นเข้าสิง กลัวน้องได้รับอันตราย (อย่างเว่อร์ที่สุด) แต่จริงๆสต๊าฟเค้าก้อคงรู้อยู่แล้วล่ะ เลยพาน้องเดินอ้อมรถเข็นออกมา แล้วสุดท้ายเราก้อตกไปอยู่ในวงล้อมการ์ดซะงั้น (สงสัยเค้าจานึกว่ามาด้วยกัน) เพราะอยู่ดีๆการ์ดก้อดันเราหั้ยเดินขึ้นไปแล้วก้อเอามือมากั้น (อีนี่ถึงขั้นงง)   จนไปถึงที่รถ เรายืนอยู่ตรงประตู ไม่ได้ทำอะไรอีกเลย ยืนจับมือตัวเองไป มองน้องที่นั่งอยู่ในรถไป แม้กระทั่งตอนที่อยู่บนรถน้องก้อยังยิ้ม จนพี่สต๊าฟปิดผ้าม่านไปน้องก้อยังยิ้มได้อีก (ทำหั้ยเริ่มสงสัยว่า ไอคนที่มันโบกมือออกมาจากรถตอนเซนไดรอบนั้นน่าจาเปนเทโกชิมากกว่ามัสสึดะนะ เหอเหอ) โอ้ยยยยยยย....รักเทโกชิ ตายไปแล้วววววววววววว

จากนั้นพอรถเริ่มออก พี่เกมส์ก้อมาลากหั้ยเดินไปที่รถพี่เก้ เราเลยบอกน้องเอ้ว่าหั้ยไปกะแท็กซี่ก่อนเลยนะ แล้วตอนนั้นก้อมีน้องอีกคน มาบอกว่าขอไปด้วยได้มั้ยคะ เลยตะโกนข้ามถนนบอกเอ้ว่า ฝากเค้าไปด้วยนะ แล้วเราก้อรีบเดินไปรถพี่เก้กัน  ตอนนั่งอยู่ในรถก้อพยายามตามหาข่าวกันใหญ่ ในที่สุดก้อได้เรื่องว่าอยู่โรงแรมไหน เลยรีบโทรบอกเอ้ใหญ่เลยว่าหั้ยไปที่ โรงแรม Unico ที่สีลมนะ

ไปถึงโรงแรมปรากฏว่าน้องเดินขึ้นไปแล้ว ยืนอีกซักพัก พี่เกมส์บอกว่าหั้ยกลับไปที่ห้องเค้าเถอะ แท็กซี่พูดจาไม่ดีใหญ่แล้ว ก้อเลยตัดสินใจไปห้องพี่เกมส์กัน ทั้งหมด 5 คน มีเรา พี่เกมส์ พี่ฝน น้องพี่ฝน แล้วก้อจูนอีกคน ไปถึงที่ห้องไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากชื่นชมเทโกชิและนั่งดูคอน สุดท้ายตี 3 เริ่มไม่ไหวเพราะไม่ได้กินอะไรเลยมาตั้งแต่เช้า แถมนอนไม่พอมา 2 คืนเต็มๆ เลยบอกว่า ใครจาอาบน้ำก้อรีบอาบเถอะ เราหิวไม่ไหวแล้ว ออกจากหอพี่เกมส์ตอนตี 3 กว่าๆ ไปถึงสุวรรณภูมินั่งกินเอสแอนด์พี (อีกแล้วคับท่าน) กินข้าวต้มไปได้นิดเดียวเพราะมันเหมือนเลยเวลากินมานานแล้ว  จากนั้นก้อทำท่าว่าจาตายอยู่ที่ร้าน แล้วก้อคิดยังงัยไม่รุโทรหาเอ้ดีกว่า เอ้ก้อบอกว่า เค้ากะลังจาลงมากันละ เราเลยหันไปบอกคนอื่น เค้ากะลังจามาแล้วนะ ทุกคนเลยเก็บเงินกะไปรอสแตนบายข้างบนชั้น 4   ไปถึงชั้น 4 เจอญาติอีกแล้วคับพี่น้อง เดินมาทักกันหั้ยว่อน

 

ซักพักอาร์ตมาถึง ถามอาร์ตว่าเอางัย อาร์ตก้อบอกว่าอีกซักพักละกันพี่ ก้อเลยยืนรอข่าวจากสายข่าวฝั่งโรงแรม (อันได้แก่ น้องเอ้และน้องแตง) แล้วสายข่าวทยอยโทรมา ได้ความว่าออกมากันแล้ว เราเลยหันไปบอกพี่เกมส์ บอกอาร์ต แล้วก้อแยกย้ายกันไปสแตนบาย

 

เรื่องหลังจากนี้เปนอย่างที่รู้ๆกัน กว่าน้องจาเดินออกจากรถ ก้อนั่นแหละ ใครได้เจอก้อถือว่าโชคดีมากมาย เพราะก่อนกลับวันนี้ยูยะก้อทำตัวได้น่ารักมากมายอีกเช่นเดิม ขอยืนยันโดยน้องดาว (แอบอ้างชื่อหน่อยนะจ้ะ) ที่ได้ข่าวว่าโชคดีกว่าใครๆ พี่เชื่ออย่างนึงว่า เปนเพราะดาวรักยูยะมากกว่าใครๆเหมือนกัน ถึงได้โชคดีได้ขนาดนี้

 

อืมมมม...ส่วนตัวเองแล้วนั้น อยากจะบอกเหมือนกัน ว่าขอบคุณน้องอาร์ตมากมาย พี่บอกแล้วว่า ถ้าพี่อยู่กะอาร์ต พี่มั่นใจว่าต้องได้เจอ (ส่วนอาร์ตบอกว่าอยู่กะลูกปลาแล้วมั่นใจ ฮ่าๆๆๆๆๆ) แล้วมันก้อจริงใช่มั้ยล่ะ เสียดายเนอะ ถ้าเปนวันฝนตก มันคงเข้าอีหรอบเดิมเลยล่ะ 555 และพี่ก้อคงคิดอะไรมากมายกว่านี้แน่ๆ (55+ เอาไว้เข้าใจกัน 3-4 คนนะเรื่องนี้)

สุดท้ายนี้อยากบอกว่า ขอขอบคุณทุกๆคนจากใจจริงสำหรับเหตุการณ์ในครั้งนี้
ขอบคุณผู้หั้ยข่าวคนแรก....น้องเอ้
ขอบคุณน้องเมย์ที่พยายามทำทุกอย่างเพื่อหั้ยได้ไฟล์ทที่แน่นอนของน้องมา
ขอบคุณคุณแม่น้องเมย์สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณแม่ทำหั้ยนะคะ
ขอบคุณพี่เกมส์ ไม่ว่าจะญี่ปุ่นหรือไทย เราก้อถึงไหนถึงกันอยู่แล้วเนอะๆๆๆ 55+
ขอบคุณน้องแตง พี่อ้อย ก้อยสำหรับการคอนเฟิร์มว่าจะมีกระเป๋ามาลงจริงๆ
ขอบคุณน้องเดียร์เพื่อนน้องดาวที่อุตส่าห์จำกันได้  ขอบคุณที่ทำหั้ยได้รู้จักน้องดาวนะคะ
ขอบคุณน้องดาว ที่พี่รู้สึกว่าดีใจจริงๆที่ได้มาตามยูยะและได้มารู้จักกันในครั้งนี้
ขอบคุณพี่เก้ที่พามาส่งที่สีลม
ขอบคุณทุกๆคนที่มารับยูยะด้วยกันในครั้งนี้ เพราะมีทุกคนมันจึงกลายเปนความทรงจำอีกความทรงจำที่งดงามของเรา  
ขอบคุณพี่ผึ้ง ผู้อยู่เบื้องหลัง
ขอบคุณน้องอาร์ตที่ไม่ลืมกัน แม้ช่วงเวลาที่กระชันชิดและฉุกละหุกแค่ไหนก้อตาม
ขอบคุณลูกปลา ขอบคุณทุกๆอย่าง ตั้งแต่สถานีรถไฟวันนั้น จนถึงวันนี้ เพราะลูกปลาทั้งนั้นเลยจริงๆ
พี่รู้สึกเลยนะว่า ทุกเหตุการณ์สำหรับพี่ที่เกี่ยวกับนิวส์จะต้องมีน้องๆ 2 คนอยู่ด้วยเสมอ
ตั้งแต่วันที่เสียใจที่สุด ตื่นเต้นที่สุด ประทับใจที่สุด และดีใจอย่างที่สุด
จริงๆพี่อาจจาต้องขอบคุณพี่คนนั้นด้วยซ้ำที่ทำหั้ยพี่ได้มารู้จักกะอาร์ตจนถึงทุกวันนี้

 

ขอบคุณคุณมิยากาว่า ไดสึเกะที่อัพไดบอกเรื่องนี้กับพวกเรา

 

สุดท้ายนี้ ขอขอบคุณ เทโกชิ ยูยะ บุคคลสำคัญของเรื่อง
ถ้าไม่มียูยะ ก้อคงไม่มีเรื่องดีๆอย่างนี้เกิดขึ้นมาแน่นอน ขอบคุณนิวส์ทุกคนที่อยู่หั้ยเราได้รักมากมายขนาดนี้
จากนี้ตลอดไป...................แพรจะรักนิวส์ไม่มีวันเปลี่ยนใจ

 

หากไดหน้านี้ทำหั้ยทุกคนยิ้มได้ เราก้อขอขอบคุนมากๆเลยนะคะ ที่อ่านเรื่องไร้สาระของเรามาจนถึงตอนนี้
ส่วนคนที่อ่านแล้วตะขิดตะขวงใจ เราก้อต้องขอโทดด้วยจริงๆ
เพราะเราอัพมันจากความรู้สึกของตัวเองไม่ได้ตั้งใจจายกตนข่มท่านแต่อย่างใด

NEWS No.1!!!!!!!!!!!!   I will give you all my love now & forever more…  
NEWSのみんなさん。。。　 いつもほんとうにありがとうございます、
生まれた　ありがとうございます。

 

จะเฝ้ารอจนกว่าจะได้เจอกันอีกครั้ง ไม่ว่าจะนานแค่ไหนก้อตาม  

ขอสัญญาว่าจะเดินไปพร้อมๆกับ NEWS 
ไม่ว่าจะเปน 5 ปีที่แล้ว จะวันนี้ พรุ่งนี้หรือวันไหนๆ แต่จากนี้และตลอดไป....  รัก NEWS ที่สุดในจักรวาล